Shri Hari Mandir Porbandar

પોરબંદર માં આવેલું સ્વામીનારાયણ સંપ્રદાયનું  શ્રી હરી મંદિર

Posted in મંદિરો - યાત્રા ધામ Tagged with: ,

સાંજી

કોયલ બેઠી આંબલિયાની ડાળ
મોરલિયો બેઠો રે ગઢને કાંગરે
હોંશીલા વીરા કોયલને ઉડાડો રે આપણે દેશ
કોડીલા વીરા કોયલને ઉડાડો રે આપણે દેશ
કોયલ માંગે કડલાંની જોડ
મોરલિયો માંગે રે લાડણ લાડલી
કોયલને ઉડાડો આપણે દેશ
મોરલિયો માંગે રે લાડણ લાડલી
કોયલ માંગે ચૂડલાની જોડ
મોરલિયો માંગે રે લાડણ લાડલી
કોયલ માંગે ઝૂમખાની જોડ
મોરલિયો માંગે રે લાડણ લાડલી
કોયલ માંગે નથડીની જોડ
મોરલિયો માંગે રે લાડણ લાડલી
કોયલ માંગે હારલાની જોડ
મોરલિયો માંગે રે લાડણ લાડલી

Posted in લગ્નગીત
Depalde, Saurashtrani Rasdhar

દિલાવરી ની વાર્તા

ઉનાળો આવ્યો છે. ધોમ તડકો ધખે છે. આભમાંથી જાણે અગ્નિ વરસે છે. ઊની ઊની લૂ વાય છે. પારેવાં ફફડે છે.
ચૈત્ર મહિનો ગયો. વૈશાખ ગયો. જેઠ આવ્યો. નદી-સરોવરનાં પાણી સુકાણાં, ઝાડવાંનાં પાન સુકાણાં, માણસોનાં શરીર સુકાણાં, પશુ-પંખી પોકાર કરવા લાગ્યાં. રાજા દેપાળદે ગોહિલ ભગવાનના ભક્ત છે; રાતે ઉજાગરા કરે છે, પ્રભુને અરજ કરે છે : ‘હે દયાળુ ! મે’ વરસાવો ! મારાં, પશુ, પંખી અને માનવી ભૂખ્યાં-તરસ્યાં મરે છે.’

પ્રભુએ જાણે રાજાજીની અરજ સાંભળી. અષાઢ મહિનો બેઠો ને મેહુલા વરસવા લાગ્યા. ધરતી તરબોળ થઈ. ડુંગરા ઉપર ઘાસ ઉગ્યાં. દેપાળદે ઘોડે ચડ્યા. રાજ્યમાં ફરવા નીકળ્યા. ‘જોઉં તો ખરો. મારી વસ્તી સુખી છે કે દુ:ખી ? જોઉં તો ખરો , ખેડૂત ખેતર ખેડે છે કે નહિ ? દાણા વાવે છે કે નહિ ? તમામનાં ઘરમાં પૂરા બળદ ને પૂરા દાણા છે કે નહિ ?’

ઘોડે ચડીને રાજા ચાલ્યા જાય : ખેતરે ખેતરે જોતા જાય. મોરલા ટૌકે છે, પશુડાં ચરે છે, નદીઓ ખળખળ વહે છે, અને ખેડૂતો ગાતા ગાતા દાણા વાવે છે. સહુને સાંતીડે બબ્બે બળદો : બળદો પણ કેવા ! ધીંગા અને ધફડિયા.

પણ એક ઠેકાણે રાજાજીએ ઘોડો રોક્યો. જોઈ જોઈને એનું દિલ દુભાયું. કળીએ કળીએ એનો જીવ કપાયો. એક માણસ હળ હાંકે છે. પણ હળને બે બળદ નથી જોતર્યા; એક બાજુ જોતરેલ છે એક બળદ, ને બેજી બાજુ જોતરેલ છે એક બાયડી.

માણસ હળ હાકતો જાય છે, બળદનેય લાકડી મારતો જાય છે. બાયડીનેય લાકડી મારતો જાય છે. બાયડીના બરડામાં લાકડીઓના સોળ ઊઠી આવ્યા છે. બાઈ તો બિચારી રોતી રોતી હળ ખેંચે છે. ઊભી રહે તો માર ખાય છે.

રાજા દેપાળદે એની પાસે ગયા. જઈને કહ્યું : ‘‘અરે ભાઈ ! હળ તો ઊભું રાખ.’’
‘‘ઊભું તો નહી જ રાખું. મારે વાવણી મોડી થાય તો ? તો ઊગે શું, તારું કપાળ ? વાવણી ને ઘી-તાવણી ! મડું ઢાંકીનેય વાવણી કરવી પડે, ઠાકોર !’’

એટલું બોલીને ખેડૂતે હળ હાંક્યે રાખ્યું. એક લાકડી બળદને મારી અને એક લાકડી બાઈને મારી.
રાજાજી હળની સાથે સાથે ચાલ્યા. ખેડૂતેને ફરી વીનવ્યો : ‘‘અરેરે ભાઈ ! આવો નિર્દય ? બાયડીને હળમાં જોડી !’’

‘‘તારે તેની શી પંચાત ? બાયડી તો મારી છે ને ? ધરાર જોડીશ. ધરાર મારીશ.’’

‘‘અરે ભાઈ શીદ જોડી છે. ? કારણ તો કહો !’’

‘‘મારો એક ઢાંઢો મરી ગયો છે. હું તો છું ગરીબ ચારણ. ઢાંઢો લેવા પૈસા ન મળે. વાવણી ટાણે કોઈ માગ્યો ન આપે, વાવું નહિ તો આખું વરસ ખાઉં શું ? બાયડી-છોકરાંને ખવરાવું શું ? એટલા માટે આને જોડી છે !’’

‘‘સાચી વાત ! ભાઈ, સાચેસાચી વાત ! લે, હું તને બળદ લાવી આપું. પણ બાયડીને તું છોડી નાખ. મારાથી એ નથી જોવાતું.’’

‘‘પે’લાં બળદ મગાવી આપ, પછી હું એને છોડીશ; તે પહેલાં નહિ છોડું. હળને ઊભું તો જ નહિ રાખું. આ તો વાવણી છે, ખબર છે ?’’

રાજાએ નોકર દોડાવ્યો : ‘‘જા ભાઈ, સામાં ખેતરોમાં મોં-માગ્યાં મૂલ દેજે. બળદ લઈને ઘડીકમાં આવજે.’’

તોય ખેડૂત તો હાંકી જ રહ્યો છે. બાઈ હળ ખેંચી શકતી નથી. એની આંખોમાંથી આંસુ ઝરે છે. રાજા બોલ્યો : ‘‘લે ભાઈ, હવે તો છોડ. આટલી વાર તો ઊભો રહે.’’

ખેડુત બોલ્યો : ‘‘આજ તો ઊભા કેમ રહેવાય ? વાવણીનો દિવસ; ઘડીકના ખોટીપામાં આખા વરસના દાણા ઓછા થઈ જાય !’’

રાજાજી દુભાઈ ગયા : ‘‘તું પુરુષ થઈ ને આટલો બધો નિર્દય ? તું તો માનવી કે રાક્ષસ ?’’

ખેડૂતની જીભ તો કુહાડા જેવી ! તેમાંય પાછો ચારણ ખેડૂત ! બોલે ત્યારે તો જાણે લુહારની કોઢનાં ફૂલડાં ઝરે ! એવું જ બોલ્યો : ‘‘તું બહુ દયાળુ હો તો ચાલ, જૂતી જાને ! તને જોડું ને બાયડીને છોડું. ઠાલો ખોટી દયા ખાવા શા સારુ આવ્યો છો ?’’

‘‘બરાબર ! બરાબર !’’ કહીને રાજા દેપાળદે ઘોડા પરથી ઊતર્યા અને હળ ખેંચવા તૈયાર થઈ ગયા; કહ્યું : ‘‘લે, છોડ એ બાઈને અને જોડી દે મને.’’

બાઈ છૂટી. એને બદલે રાજાજી જુતાણા. માણસો જોઈ રહ્યાં.

ચારણ તો અણસમજુ હતો. રાજાને બળદ બનાવીને એ તો હળ હાંકવા લાગ્યો. મારતો મારતો હાંકયે જાય છે.

ખેતરને એક છેડેથી બીજે છેડે રાજાએ હળ ખેંચ્યું. એક ઊથલ પૂરો થયો. ત્યાં બળદ લઈને નોકર આવી પહોંચ્યો. રાજા છૂટા થયા. ચારણને બળદ આપ્યો. ચારણીની આંખમાંથી તો દડ દડ હેતનાં આંસુડાં દડ્યાં. એતો રાજાનાં વારણાં લેવા લાગી. ‘‘ખમ્મા મારા વીરા ! ખમ્મા મારા બાપ ! કોઇ દિવાળી તારાં રાજપાટ તપજો !’’

દેપાળદે રાજા ભારે હૈયે ચાલ્યા ગયા. ચોમાસુ પૂરું થયું. દિવાળી ઢૂંકડી આવી. ખેતરમાં ઊંચા ઊંચા છોડવા ઊગ્યા છે. ઊંટ ઓરાઈ જાય તેટલા બધા ઊંચા ! દરેક છોડની ઊપર અક્કેક ડૂંડું : પણ કેવડું મોટું ? વેંત વેંત જેવડું ! ડૂંડામાં ભરચક દાણા ! ધોળી ધોળી જુવાર અને લીલા લીલા બજરા !
જોઈ જોઈને ચારણ આનંદ પામ્યો.

પણ આખા ખેતરની અંદર એક ઠેકાણે આમ કેમ ? ખેતરને એક છેડેથી બીજા છેડાની હાર્યમાં એકેય છોડને ડૂંડાં નીંઘલેલાં જ ન મળે ! આ શું કૌતુક !

ચારણને સાંભર્યું : ‘હા હા !તે દી હું વાવણી કરતો હતો ને ઓલ્યો દોઢડાહ્યો રાજા આવ્યો હતો. એ મારી બાયડીને બદલે હળે જૂત્યો’તો. આ તો એણે હળ ખેંચેલું તે જ જગ્યા. કોણ જાણે કેવોય પાપિયો રાજા ! એનાં પગલાં પડ્યાં એટલી ભો‘માં મારે કાંઈ ન પાકયું. વાવેલા દાણાય ફોગટ ગયા !’

ખિજાઈને ચારણ ઘેર ગયો, જઈને બાયડીને વાત કરી : ‘‘જા જઈને જોઈ આવ ખેતરમાં . એ પાપિયાના પગ પડ્યા તેટલી ભોંયમાં મારું અનાજેય ન ઊગ્યું. ! બાઈ કહે : ‘‘અરે ચારણ ! હોય નહી. એ તો હતા રામરાજા. સાચે જ તું જોતાં ભૂલ્યો.’’

‘‘ત્યારે તું જઈને જોઈ આવ. ફરી મળેતો હું એને ટીપી જ નાખું. એણે મારા દાણા ખોવરાવ્યા. કેવા મેલા પેટનો માનવી ! મળે તો એને મારી જ નાખું.’’

દોડતી દોડતી ચારણી ખેતરે ગઈ. પેટમાં થડક થડક થાય છે, સૂરજ સામે હાથ જોડે છે. સ્તુતિ કરે છે : ‘‘હે સૂરજ તમે તપો છો, તમારાં સત તપે છે; તોય સતિયાનાં સત શીદ ખોટાં થાય છે ? મારા રાજાના સતની રક્ષા કરજો, બાપ !’’

જુએ ત્યાં તો સાચોસાચ એક ઊથલ જેટલા છોડવાનાં ડૂંડાં નીંઘલ્યાં જ નહોતાં, ને બીજા છોડવા તો ડૂંડે ભાંગી પડે છે ! આ શું કૌતુક !

પણ એ ગાંડા ચારણની ચારણી તો ચતુરસુજાણ હતી.

ચારણી હળવે એ હાર્યના એક છોડવા પાસે ગઈ. હળવે હળવે છોડવો નમાવ્યો; હળવેક ડૂંડું હાથમાં લીધું. હળવે ડૂંડા પરથી લીલું પડ ખસેડ્યું.

આહાહાહા ! આ શું ? દાણા નહિ, પણ સાચાં મોતીડાં. !

ડૂંડે ડૂંડે મોતીડાં : ચમકતાં રૂપાળાં: રાતાં, પીળાં અને આસમાની મોતીડાં. મોતી ! મોતી ! મોતી !
રાજાજીને પગલે પગલે મોતી નીપજયાં. ચારણીએ દોટ દીધી, ઘેર પહોંચી. ચારણનો હાથ ઝાલ્યો : ‘‘અરે મૂરખા, ચાલ તો મારી સાથે ! તને દેખાડું રાજા પાપી કે ધર્મી હતો ?’’

પરાણે એને લઈ ગઈ; જઈને દેખાડ્યું : મોતી જોઈને ચારણ પસ્તાયો : ‘‘અહોહો ! મેં આવા પનોતા રાજાને – આવા દેવરાજાને – કેવી ગાળો દીધી !’’

બધાં મોતી ઉતાર્યા. ચારણે ફાંટ બાંધી, પરભાર્યો દરબારને ગામ ગયો. કચેરી ભરીને રાજા દેપાળદે બેઠા છે. ખેડૂતોનાં સુખદુ:ખની વાતો સાંભળે છે. મુખડું તો કાંઈ તેજ કરે છે !

રાજાજીનાં ચરણમાં ચારણે મોતીની ફાંટ મૂકી દીધી. લૂગડું ઉઘાડી નાખ્યું, આખા ઓરડામાં મોતીનાં અજવાળાં છવાયાં. રાજાજી પૂછે છે : ‘‘આ શું છે, ભાઈ ?’’

ચારણ લલકારી મીઠે કંઠે બોલ્યો :

જાણ્યો હત જડધાર, નવળંગ મોતી નીપજે;

(તો) વવારત વડ વાર, દી બાધો દેપાળદે ! [ હે દેપાળદે રાજા ! જો મેં પહેલેથી જ એમ જાણ્યું હોત કે તું શંકરનો અવતાર છે, જો મને પહેલેથી જ ખબર પડી હોત કે તારે પગલે પગલે તો નવલખાં મોતી નીપજે છે, તો તો હું તને તે દિવસ હળમાંથી છોડત શા માટે ? આખો દિવસ તારી પાસે જ હળ ખેંચાવત ને આખો દિવસ વાવ્યા કરત તો મારું આખું ખેતર મોતી મોતી થઈ પડત ! ] રાજાજી તો કાંઈ સમજ્યા જ નહિ.

‘‘અરે ભાઈ ! તું આ શું બોલે છે ?’’

ચારણે બધી વાત કરી. રાજાજી હસી પડ્યા : ‘‘અરે ભાઈ ! મોતી કાંઈ મારે પુણ્યે નથી ઊગ્યાં. એ તો તારી સ્ત્રીને પુણ્યે ઊગ્યાં છે; એને તેં સંતાપી હતી એમાંથી એ છૂટી. એનો જીવ રાજી થયો; એણે તને આશિષ આપી, તેથી આ મોતી પાક્યાં.’’

ચારણ રડી પડ્યો : ‘‘હે દેવરાજા ! મારી ચારણીને હું હવે કદીયે નહિ સંતાપું.’’
ચારણ ચાલવા મંડ્યો. રાજાજીએ એને ઊભો રખ્યો : ‘‘ભાઈ ! આ મોતી તારાં છે. તારા ખેતરમાં પાક્યાં છે. તું જ લઈ જા !’’

‘‘બાપા ! તમારા પુણ્યનાં મોતી ! તમે જ રાખો.’’

‘‘ના, ભાઈ ! તારી સ્ત્રીનાં પુણ્યનાં મોતી : એને પહેરાવજે. લે, હું સતીની પ્રસાદી લઈ લઉં છું.’’
રજાજીએ એ ઢગલામાંથી એક મોતી લીધું, લઈને માથા પર ચડાવ્યું, પછી પરોવીને ડોકમાં પહેર્યું. ચારણ મોતી લઈને ચાલ્યો ગયો; ઘેર જઈને ચારણીના પગમાં પડ્યો. કહ્યું : ‘‘ચારણી, મેં તને ઘણી સતાવી છે. હવે નહિ સંતાપું, હો !’’

– ઝવેરચંદ મેઘાણી
સૌરાષ્ટ્રની રસધારમાંથી સાભાર

Posted in ઈતિહાસ, ઉદારતાની વાતો Tagged with: ,

Old Painting of Kathiyawad

ઈ.સ. ૧૮૩૦ મા સ્ટેનફિલ્ડ કલાર્કસન દ્વારા બનાવવામાં આવેલું કાઠીયાવાડ નું એક ચિત્ર

Scene in Kattiawar(Kathiyawad), Travellers and Escort
Artist: Stanfield, W Clarkson (1794-1867)
Medium: Aquatint, coloured
Date: 1830

Posted in ઈતિહાસ Tagged with:

Raj Kavi of Limdi -Shankardanji Detha

રાજ્યકવિના રૂપમાં ભક્તકવિનો આત્મા

શંકરદાનજી દેથા શાસ્‍ત્રીય ઢબે, કાવ્‍યશાસ્‍ત્ર – છંદશાસ્‍ત્રની મર્યાદામાં રહીને ઉત્તમ રચનાઓની સમાજને ભેટ આપનાર મોટા ગજાના કવિ હતા. શાસ્‍ત્રોની બાબતો, સમૃધ્‍ધ સમાજ જીવનની વિગતો તથા ભક્તિના અખંડ સુરની કવિતાઓની રચનામાં કવિરાજનું મૂઠી ઊંચેરું સ્‍થાન છે. ભક્તકવિ ઇસરદાસજી તથા સાયાજી ઝૂલાની પંગતમાં બસી શકે તેવી બળુકી કાવ્‍યશક્તિ ધરાવનાર આપણાં આ મહાકવિ હતા. છેલ્‍લા પાંચ-સાત દાયકાના ગાળામાં ચારણી સાહિત્‍યની અખંડ આરાધના કરીને સમાજમાં પોતાનું વિશિષ્‍ટ સ્‍થાન પ્રાપ્‍ત કરનાર ઉપાસકોમાં કવિ કાગ (ભગતબાપુ), શંકરદાનજી તથા મેરૂભાનું નામ ચોકકસ આપી શકાય. તેમની વાણીના, તેમની છટાદાર રચનાઓના પડઘા હજુ આજે પણ અનેક પ્રસંગોએ, અનેક કલાકારોના માધ્‍યમથી સંભળાયા કરે છે. મોટો જનસમૂદાય આ ધન્‍યનામ કવિઓ – વાણીના ઉપાસકોનો આદર કરવાનું કદી ચૂકતો નથી.

લીંબડીના રાજ્યકવિ થવાનું સન્‍માન શંકરદાનજીને યુવાન વયે જ મળ્યું હતું. તેમના કેટલાક પ્રકૃતિગત ગુણોને કારણે તેમના વ્‍યક્તિત્‍વની એક અનોખી છાંટ હતી, તેનો અલગ પ્રભાવ હતો. મધ્‍યયુગના કેટલાક પ્રેરણારૂપ જીવન જીવી જનાર ચારણ કવિઓના ગુણો જેવા કે નિર્ભયતા, ઉદારતા તથા કોઇપણ સ્‍થિતિમાં સત્‍યવક્તા રહેવાના સદગુણો કવિરાજના વ્‍યક્તિત્‍વના સહજ પાસા હતા. એક પ્રાચીન દુહો તેમને યથાર્થ રીતે લાગુ પડે છે :

સત્‍યવક્તા, રંજન સભા, કુશળ દીન હીત કાજ
બેપરવા દિલકા બડા, વો સચ્‍ચા કવિરાજ

આઠ દાયકાનું અર્થપૂર્ણ જીવન જીવી જનાર આ કવિએ જીવનના અનેક ઉતાર-ચઢાવ જોયા, અનુભવ્‍યા. જયારે પણ સંઘર્ષ કરવાનો ધર્મ બજાવવાનો આવ્‍યો ત્‍યારે તેમ કર્યું પરંતુ સંઘર્ષમાં પણ સમતા અને સ્‍વસ્‍થતાની અખંડ જાળવણી કરી. માત્ર ૧૨ વર્ષની કિશોરવયે ભૂજની વૃજભાષા પાઠશાળામાં સાહિત્‍યની સાધના – ઉપાસના કરવા ગયા. વિધિની ગતિ ન્‍યારી છે. અભ્‍યાસ પૂર્ણ થાય તે પહેલા પાછા આવવું પડ્યું. છતાં પણ પાઠશાળાનો આ અભ્‍યાસ તથા ત્‍યારબાદ તેમણે કરેલી સાહિત્‍યની આજીવન ઉપાસનાને કારણે તેમની રચનાઓમાં એક અલગ ભાવ, કક્ષા અને કવિત્‍વના ચમકારા સહેજે જોઇ શકાય તેવા છે. જીવનમાં ખૂબ કીર્તિ મેળવી પરંતુ ધરતી સાથે, પોતાના સંસ્‍કાર સાથેનું જોડાણ કયારે પણ ઢીલુ થવા દીધું નહિ. કેટલાયે દીન-દુખીયાઓ માટે ‘‘કબીરા ભગત’’ બનીને વિવેકપૂર્વક અન્‍નદાતા બનીને જીવ્‍યા. તેમણે નીચેના શબ્‍દો માત્ર લખ્‍યા ન હતા, તે મુજબ જીવન જીવી બતાવ્‍યું હતું.

નિત રટવું હરનામ, દેવા અન્‍ન ધન દીનને
કરવા જેવા કામ, સાચા ઇ બે શંકરા.
એવો વખત આવે કદી અન્‍ન હોય એકજ ટંકનું
તો આપે કરો ઉપવાસ પણ રાજી કરો મન રંકનું
એવી અજાયબ મજા લેવા વીર દ્રઢ રાખી વૃતિ
ક્ષણ ક્ષણ પ્રતિ સંભારવા ગિરિજાપતિ કાં શ્રીપતિ

ચારણી સાહિત્‍યના સંપાદન – સંશોધનનું કામ એ કવિરાજના જીવનની સૌથી મોટી તથા અનન્‍ય સિધ્‍ધિ હતી. આજે ઘણાં ઘરોમાં જેનો નિત્‍ય કે નિયમિત પાઠ થાય છે તે હરિરસ તથા દેવીયાણ તેમજ મહાભારતની સમગ્ર કથાને ચારણી શૈલિના છંદોમાં ઉતારનાર મહાકવિ સ્‍વરૂપદાસજી દેથાનું અલભ્‍ય પુસ્‍તક ‘‘પાંડવ યશેન્‍દુ ચંદ્રિકા’’ નું તેમણે સંશોધન કરીને પુન: સંપાદન કર્યું. કચ્‍છ–ભૂજની મહારાઓ શ્રી લખપતજી વ્રજભાષા કાવ્‍યશાળામાં વિદ્યાર્થીઓના અભ્‍યાસ માટે જેનો ઉપયોગ થતો હતો તે પુસ્‍તક ‘‘લઘુસંગ્રહ’’ નું પણ તેમણે સંપાદન – સંશોધન કર્યું. આ સમયે પુસ્‍તકો છાપવાના કામમાં ટેકનોલોજીનો ઓછો વિકાસ થયો હતો અને તે માટેના સાધનો – વ્‍યવસ્‍થા ઊભી કરવાનું કામ પણ પડકારરૂપ હતું. તેવા સમયે કવિરાજે થાક્યા-હાર્યા સિવાય આવી ઉત્તમ – અજોડ સાહિત્‍ય સેવા કરી તે બાબત આજે પણ અહોભાવ જન્‍માવે છે. તેમના આ યક્ષકાર્યમાં મોઢેરાના ખેતદાનજી મીસણ તથા જવલ્‍લેજ જોવા મળે તેવા રામાયણના વિદ્વાન શ્રી મોજદાનજી ટાપરીયાનો અનન્‍ય સહયોગ હતો. સાહિત્‍યપ્રેમી સજ્જનોનો આર્થિક સહયોગ પણ કવિરાજને હમેશા મળતો રહયો.

તેમના સમગ્ર જીવન તરફ આછો દ્રષ્‍ટિપાત કરીઓ તો અનેક શારીરિક મર્યાદાઓ છતાં તેઓ સતત કર્મશીલ, ગતિશીલ અને વિચારશીલ જીવન જીવ્‍યા. સામાજિક કાર્યોમાં પણ એટલાજ પ્રવૃત્ત રહયા. વિદ્યાર્થીઓમાં શિક્ષણ સંસ્‍કારનું યથાયોગ્‍ય સિંચન થાય તે તેમની અગ્રતાનો વિષય હતો. લીંબડીમાં તેમને ત્‍યાં થતો નવરાત્રી ઉત્‍સવ તથા તેમાં હાજર રહેતા તે કાળના સુવિખ્‍યાત વ્‍યક્તિત્‍વ ધરાવતા લોકોની સ્‍મૃતિ સાચવી રાખવા યોગ્‍ય છે. વટવૃક્ષ સમાન વ્‍યક્તિત્‍વ ધરાવતા શ્રી ઠારણભાઇ મહેડુ (પાટણા), શ્રી પથાભાઇ તથા શિવદાનભાઇ બોક્ષા (મૂળી) સાથે અતુટ સ્‍નેહ – સંબંધ તથા સંપર્કના તાંતણે તેઓ આજીવન બંધાયેલા રહયા. ભગવતી સ્‍વરૂપ પૂજ્ય આઇ સોનબાઇમાના જ્ઞાતિહિતના પ્રયત્‍નો – પ્રયાસોના પણ પ્રશંસક રહયા.

વ્‍યતિત ભયે એસી બરસ છોડ્યે ગિરિ કૈલાસ
અબ પદાબ્‍જમે રાવરે નિશ્ચલ ચહત નિવાસ

Posted in કલાકારો અને હસ્તીઓ Tagged with: ,