Tag: કવિ દાદ

એક બીલી પત્રં એક પુષ્પમ, એક લોટા જલ કી ધાર. દયાલુ રીજકે દેત હેં, ચંદ્રમૌલિ ફલ ચાર. કૈલાશ કે નિવાસી નમું બાર બાર હું. આયો શરન તીહારે પ્રભુ, તાર તાર તું.. ભક્તો કો કભી તુમને શિવ, નિરાશ ના કીયા. માંગા

શિખરો જ્યાં સર કરો , ત્યાં કીર્તિ સ્તંભ ખોડી શકો . પણ ગામને પાદર એક પાળિયો , એમને એમ ના ખોડી શકો . ડરાવી ધમકાવી ઈન્સાનના , બે હાથને જોડવી શકો . પણ ઓલા કેસરીના પંજાને , તમે એમ ના

અમે અમથા નથી ખોડાણા, ખાંડા તણા ખેલ ખેલાણા ધર્મ ધીંગાણે માથા મુકાણા, એટલે અમે સિંદુરે રંગાણા તમે કયારેક બસ માં ટ્રેન મા કે કાર માં ગામડે થી પસાર થતા હોવ.. અને ગામ ના પાદર માં આવા પાળિયા જુઓ તો દૂર

કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યો મમતા રૂવે જેમ વેળુમા વીરડો ફૂટી ગ્યો છબતો નહીં જેનો ધરતી ઉપર, પગ ત્યાં થીજી ગ્યો ડુંગરા જેવો ઉંબરો એણે માંડ રે ઓળંગ્યો બાંધતી નહીં અંબોડલો બેની, ઇ મર ને છૂટી ગ્યો રાહુ

ડુંગરથી દડતી, ઘાટ ઉતરતી, પડતી ન પડતી આખડતી, આવે ઊછળંતી, જરા ન ડરતી, ડગલાં ભરતી, મદઝરતી, કિલકારા કરતી જાય ગરજતી, જોગ સરજતી ઘોરાળી હીરણ હલકારી, જોબનવાળી નદી રૂપાળી નખરાળી…… આંકડિયાવાળી હેલળિયાળી વેલ્યુંવાળી વખવાળી, અવળા આંટાળી, જામી જાળી, ભેખડિયાળી ભેવાળી, તેને

ધડ ધીંગાણે જેના માથા મસાણે,એનો પાળીયો થઈને પૂજાવું રે, ઘડવૈયા મારે ઠાકોરજી નથી થાવું. ટોચોમા ટાંકણું લઈને ઘડવૈયા, મારે પ્રભુ થઇ નથી પુજાવું, ધડ ધીંગાણે જેના માથા મસાણે, એનો પાળીયો થઈને પૂજાવું રે. ઘડવૈયા મારે ઠાકોરજી નથી થાવું. હોમ હવન