નરસૈયો ને દત બીરાજે, જ્યા ગિરનારી જાળી છે,
ડુંગરા ખુંદે ડાલામથા, એની ડણકુ કાઠીયાવાડી છે.
પરબ, સતાધાર, વિરપુર, પાળીયાદ ને બગદાણે,
હરીહર નો જે સાદ કરે એ રોટલો કાઠીયાવાડી છે.
સંત, સુરા અને દાતારો વળી સુદામાને કેમ ભુલાય,
મરી જવુ પણ માગવુ નહી, એ ટેક કાઠીયાવાડી છે.
ન ખાવાનુ ખાવા માગ્યું હતુ, એ મહેમાન મહા ભારાડી છે,
ખાંડણીયે ખંડાણો એનો બાપ કાઠીયાવાડી છે.
ખાંભીએ-ખાંભીએ સીંદુરીયો એ રંગ કાઠીયાવાડી છે,
રા રાખીને દીધો દીકરો એ જંગ કાઠીયાવાડી છે.
અહીંસા તણી આંધી ફુકી, પણ સુરજ નહોતો આથમતો,
લાકડી લઇને તોપુ તગેડી એ ગાંધી કાઠીયાવાડી છે.
ગોકુળીયામા ગમ્યુ નહી, મથુરા મુકીને ભાગ્યો હતો,
રણ-રણ જઇને છોડ થયો એ ક્રિષ્ન કાઠીયાવાડી છે.
અનુભાઈ હરિયાણી (કવિઅનુપ)
