Shahabuddin Rathod

Shahabuddin Rathodભારતનાં વિશ્વવંદનીય સંતો, મોટા ગજાનાં નેતાઓ, આંતરરાષ્ટ્રીય ઉદ્યોગપતીઓ, ઉચ્ચક્ષાનાં અધિકારીઓ, પ્રતિષ્ઠિત તબીબોથી માંડી નાનામાં નાના માણસસુધી સૌ કોઈ શાહબુદ્દીન રાઠોડને સમાન આદરથી સાંભળે તે એમનાં વકતવ્યનો જાદુ છે. તેઓ આ કક્ષા સુધી કેવી રીતે પહોંચી શક્યા હશે તે સમજવા માટે એમના જીવનનાં ઘટનાક્રમને સંક્ષિપ્તમાં જોઈ લઈએ.

જન્મ: સુરેન્દ્રનગર જીલ્લાનાં થાનગઢ ગામે તા. 09-12-1937 ને ગુરુવારની વહેલી સવારે જન્મ.

અભ્યાસ: ધો. 1 થી 4નું શિક્ષણ થાનગઢથી પ્રાથમિક શાળામાં લીધું. સ્ટાન્ડર્ડ ફર્સ્ટથી સીક્સનું.

માધ્યમિક શિક્ષણ થાનગઢની બલવીરસિંહજી મિડલ સ્કુલમાં લીધુ. મેટ્રિક એટલે સાતમા ધોરણની પરીક્ષા ભાવનગરની આલ્ફ્રેડ હાઈસ્કુલમાં આપી. મેટ્રીકમાં દરરોજ બે ટંક જમવાની જોગવાઈ નહોતી. તેથી મોટા ભાગે એક ટંક જમીને વરસ પસાર કર્યું. 1955માં મેટ્રીક થયા પછી છેક 1961માં બી.એ. થયા. 1969માં પી.ડી. માલવીયા ટીચર્સ કોલેજ રાજકોટમાં બી.એડ. કર્યું. ડ્રોઈંગનો શોખ હોવાથી અને આજે પણ ફુરસદનાં સમયમાં કુદરતી દ્રશ્યો દોરતાં હોવાથી 1958માં એલીમેન્ટરી અને 1959માં ઇન્ટરમીડીયેટ એમ ચિત્રકળાની પરીક્ષાઓ પાસ કરી.

નોકરી: જે શાળામાં અભ્યાસ કર્યો એજ શાળામાં તા. 1-2-1958નાં રોજ શિક્ષકની નોકરી મળી અને તા. 14-6-1971નાં રોજ આચાર્યની બઢતી મળી અને તા. 31-5-1996નાં રોજ વયમર્યાદાનાં કારણે નિવૃત થયા, આમ સળંગ તેર વરસ શિક્ષક અને પચીસ વરસ પ્રિન્સીપાલ તરીકે કુલ આડત્રીસ વરસ શિક્ષણ આપ્યું. તેમણે હાસ્યથી શિક્ષણને હળવુ બનાવ્યું અને શિક્ષણની હાસ્યને ગંભીર બનાવ્યું, છેલ્લા ચૌદ વરસથી નિવૃત છે. હવે 8-અ અને 9-બ જેવા વર્ગ નથી પરંતુ એક બહુ મોટો વર્ગ આજે પણ સાંભળે છે અને તે છે ચાહકવર્ગ.

લગ્નજીવન: તેઓ આચાર્ય થઈ ગયા બાદ છ મહીને એટલે કે ચોત્રીસ વરસની મોટી ઉંમરે મુંબઈની યુવતી સાબીરા સાથે લગ્ન કરે છે, દાંપત્યજીવનમાં બે પુત્ર અને બે પુત્રી એમ ચાર સંતાનો પ્રાપ્ત થયા છે.

હાસ્યકલાકાર:

નાટકો લખવા અને ભજવવાનો શોખ નાનપણથી હતો, એમના લખેલા નાટકો રાજ્યકક્ષા સુધી ઇનામ મેળવી ચૂક્યા છે પરંતુ તા. 14-11-1969નાં દિવસે શાહબુદ્દીન રાઠોડ લીંબડી ખાતે હાસ્યકલાકાર તરીકે જીવનનો પ્રથમ કાર્યક્રમ આપે છે, ત્યારે કોઈને કલ્પના પણ નહોતી કે બત્રીસ વરસની ઉંમરે જીવનનો પ્રથમ કાર્યક્રમ આપનાર આ કલાકાર ગુજરાતી ભાષાનાં સર્વશ્રેષ્ઠ હાસ્યકલાકાર સિદ્ધ થશે.

હાસ્ય લેખક:

લગ્ન કરવામાં તથા હાસ્યકલાકાર થવામાં મોડુ કરનાર આ માણસ 1992માં પંચાવન વરસની પાકટ ઉંમરે મુ. હરિન્દ્ર દવેનાં અતિ આગ્રહને વશ થઈને હાસ્યલેખન શરુ કરે છે, તેમને લખવાની પ્રેરણા આપનાર અન્ય મહાનુભાવોમાં મુ. જ્યોતિન્દ્ર દવે, વિનોદ ભટ્ટ, ડૉ. વસંત પરીખ, તારક મહેતા અને રતિલાલ બોરીસાગર મુખ્ય છે. તેમની પાસેથી કુલ દસ પુસ્તકો ગુજરાતીમાં અને એક પુસ્તક હીન્દીમાં એમ અગીયાર પુસ્તકો પ્રાપ્ત થાય છે. આ પુસ્તકોમાંથી અતિ ઉત્તમ પ્રકરણો અલગ તારવી તેમાંથી હાસ્ય તથા ચિંતનને અલગ પાડી ડૉ. જગદીશ ત્રિવેદીએ ચાર પુસ્તકોનું સંપાદન કર્યુ છે જેને ખુબ જ લોકપ્રિયતા પ્રાપ્ત થઈ છે.

વનેચંદનો વરઘોડો: શાહબુદ્દીન રાઠોડ પાસેથી કેસેટ, સી.ડી., વી.સી.ડી.નાં ઘણાં વોલ્યુમ પ્રાપ્ત થયા છે પરંતુ એમની ‘વનેચંદનો વરઘોડો’ નામની સી.ડી.ને જે લોકપ્રિયતા મળી છે તેવી પ્રસિદ્ધ કોઈપણ હાસ્યકલાકારની એકપણ સી.ડી.ને મળી નથી, કારણ છેલ્લાં ચાલીસ વરસથી વનેચંદનાં વરઘોડામાં અને જાનમાં થતાં હાસ્યરસિક પ્રસંગોને વિશ્વભરનાં ગુજરાતીઓ વારંવાર સાંભળે છે. આ હાસ્યકથા અને શાહબુદ્દીન રાઠોડની રજુઆતની વિશિષ્ટતા એ છે કે એ આબાલવૃદ્ધ, અમીર-ગરીબ, શિક્ષિત-અભણ તથા શહેરી-ગામડીયાને સમાન અસરથી રાજી કરે છે.

શાહબુદ્દીન રાઠોડનો હાસ્યબગીચો:
આ નામથી શાહબુદ્દીન રાઠોડનાં ટિકીટ શૉ મુંબઈ તથા ભારતભરમાં તથા સમયાંતરે પરદેશમાં આજે પણ યોજાય છે, કોઈ ગુજરાતી હાસ્યકલાકારનાં નામથી ટિકીટ શૉ વરસો સુધી હાઉસફુલ થાય તેવી અપ્રતિમ લોકચાહના શાહબુદ્દીન રાઠોડને મળી છે.

હાસ્ય દરબારનાં પ્રણેતા: આજથી ચાલીસ વરસ પહેલા લોકડાયરા થતા પરંતુ હાસ્યદરબાર (COMEDY SHOW) થતાં નહોતા. ડાયરામાં ગાતાં અને વગાડતાં કલાકારોને ચા-પાણી પીવા હોય ત્યારે હાસ્યકલાકાર રજુ થતો હતો.

એ જમાનામાં ગીત-સંગીત અને લોકસાહિત્યનું જેટલું મહત્વ હતું એટલુ હાસ્યરસનું નહોતુ, અને તે વખતનાં ચલચિત્રો, નાટકો અને ભવ|ઈમાં જે હાસ્ય રજુ થતું એ પણ મહદ્અંશે અશ્લિલ, દ્વિઅર્થી અને સપાટી ઉપરનું હોવાથી સમાજમાં હાસ્યરસને ગરીમા મળી નહોતી, આમ પણ ભરતમૂનિએ હાસ્યરસને શૃંગારરસની આડપેદાશ કહીને સ્વતંત્ર રસનો દરજ્જો પણ આપ્યો નથી.

શાહબુદ્દીન રાઠોડ એ સમયે ડાયરામાં ખાલી પડેલી જગ્યાને ‘વનેચંદનો વરઘોડા’થી ભરતાં હતા, તેમણે હાસ્યરસને ગૌણમાંથી મુખ્ય બનાવ્યો, હાસ્યરસનાં સ્વતંત્ર કાર્યક્રમો શરુ થયા, બે-ચાર હાસ્યકલાકારો સાથે બેસીને ગીત-સંગીત-સાહિત્ય વગર માત્ર હાસ્યની વાતો કરે અને લોકો મન ભરીને માણે એવા ‘હાસ્યદરબાર’ શરુ થયા, હાસ્યકલાકારોને લોકો માનથી જોતા થયા. આમ ગુજરાતી હાસ્યકલાકાર આર્થિક તથા સામાજીક રીતે સમૃદ્ધ થયો એના પાયામાં ગુજરાતી હાસ્યનાં ભિષ્મ પિતામહ જેવા શાહબુદ્દીન રાઠોડનો પરીશ્રમ પડેલો છે.

ડૉ. જગદીશ ત્રિવેદી


 

Shahabuddin Rathod is a well known and highly reputed Gujarati humorist and a scholar. His unique style is highly respected for being quite intelligent, free of vulgarity and cheap humor and for inculcating social values and fostering communal harmony and deeper understanding of core concepts of various religions including, Hinduism, Buddhism, Islam, Jainism, etc. Recordings of his performances as CDs and cassettes have been selling in Gujarat for more than 20 years. One of his notable recordings is Vanechand No Varghodo. By putting another feather, authorities from ‘SAB TV’ will start new comic series named ‘Paapad pol, Shahabuddin Rathod ki Rangeen Dunia’ soon.

Posted in કલાકારો અને હસ્તીઓ Tagged with: , , ,
Mani Mandir Morbi

> ધરતીકંપમાં મોરબીનાં મણી મંદિર મહેલમાં ભારે નુકસાની થઇ હતી
> ૨૫ કરોડનાં ખર્ચે મહેલે ફરી સાજશણગાર સજ્યાં
> મોરબીનાં રાજવી પરિવાર દ્વારા આજે મૂર્તિ પ્રતિષ્ઠા થશે

મોરબીની શાન સમા વિશ્વ પ્રસિધ્ધ વાઘ મંદિર (મણિમંદિર)ને ૨૦૦૧ના ભૂક઼ંપમાં નુકસાન પહોંચ્યું હતું. ચાર વર્ષ પહેલા રાજ્ય સરકાર પાસેથી આ ઐતિહાસિક ઇમારત પરત મેળવી  મોરબીના રાજવી પરિવારે રિનોવેશનની કામગીરી શરૂ કરાવી હતી. જેમાં વાઘ મંદિરના મધ્યમાં આવેલા ‘લક્ષ્મી નારાયણ’ મંદિરના જીણોgધ્ધારની કામગીરી પૂર્ણ થતાં આજે રાજવી પરિવાર દ્વારા મંદિરમાં ભગવાનની મૂર્તિનો પુન : પ્રાણ પ્રતિષ્ઠા મહોત્સવ યોજાયો હતો. મહર્ષિ રાજર્ષિ મુનિના હસ્તે આ પ્રાણ પ્રતિષ્ઠા કરવામાં આવી હતી.  આ પ્રસંગે મોરબીના રાજમાતાએ આ સમારકામને પૂર્વજોના ઋણ ઉતાર સમાન ગણાવ્યું હતું.

સૌરાષ્ટ્રની મયૂરનગરી મોરબીના તેના ઐતિહાસિક વારસા અને કલા સ્થાપત્ય માટે પ્રસિધ્ધ છે. જેમાં શિરમોર ગણાતા ‘વાઘ મંદિર’ માત્ર દેશમાં જ નહીં પરંતુ સમગ્ર િવશ્વમાં મોરબીને આગવી ઓળખ આપનારી ઇમારત છે. ૨૦૦૧ના વિનાસકારી  ભૂકંપમાં  આ ભવ્ય ઇમારત જર્જરિત થઇ ગઇ ગયું હતું.  ભૂકંપ પહેલા આ વિશાળ બિલ્ડિંગમાં દેવી દેવતાઓના મંદિર અને સરકારી કચેરીઓ કાર્યરત હતી પરંતુ, જર્જરિત ઇમારત ભયજનક બની જતાંં તમામ કચેરીઓ ત્યાંથી ખસેડી લેવામાં આવી હતી અને પ્રજાજનો માટે પ્રવેશ બંધ કરાયો હતો.

સાડા ચાર વર્ષ પહેલા મોરબીના રાજવી પરિવાર દ્વારા આ ઐતિહાસિક ઇમારત સરકાર પાસેથી પરત મેળવીને  રિનોવેશન કામગીરી હાથ ધરવામાં આવી હતી. કલા સ્થાપત્ય, ઐતિહાસિક બાંધણી તથા ભવ્ય વારસો મૂળ સ્વરૂપે રહે તે રીતે આ ઈમારતનું સમારકામ ૨૦ કરોડના ખર્ચે હાથ ધરાયું હતું. મુંબઇની સ્ટર્કલ કંપનીને આ રિનોવેશનની જવાબદારી સોંપાઇ હતી. મોરબીના રાજમાતા વિજયકુંવરબા સાહેબ તથા રાજકુમારી મીરાબાપાની  સીધી દેખરેખ હેઠળ છેલ્લા સાડા ચાર વર્ષથી ચાલી રહેલા આ કામગીરીમાં અંતે લક્ષ્મીનારાયણ મંદિરના જીણોgધ્ધારની કામગીરી પૂર્ણ થઇ ગઇ છે.

મંદિરમાં પુન: પ્રાણ પ્રતિષ્ઠા મહોત્સવનુંરાજવી પરિવાર દ્વારા આયોજન કરવામાં આવી રહ્યુંં છે. જેમાં સ્વામી રાજીિષ્ીઁમુનિ દ્વારા દેવી દેવતાઓની મૂર્તિઓની પુન: પ્રાણ પ્રતિષ્ઠા કરવામાં આવી હતી. આ ગરિમાપૂર્ણ કાર્યક્રમમાં રાજમાતા વિજયકુંવરબા સાહેબ, રાજવી પરિવાર, ધારાસભ્ય કાંતિભાઇ અમૃતિયા, મોહનભાઇ કુંડારિયા, કોંંગી આગેવાન બ્રિજેશ મેરજા, જિલ્લા કલેક્ટર રાવલ, ડેપ્યુટી કલેક્ટર જોશી, મામલતદાર, ચીફ ઓફિસર સહિત મોરબીના વિવિધ ક્ષેત્રના આગેવાનો અને લોકો ઉપસ્થિત રહ્યા હતા.

રાજર્ષિમુનિએ અશક્ય લાગતા કાર્યને સાકાર કરવા બદલ રાજવી પરિવારને અભિનંદન પાઠવ્યા હતા. રાજમાતા વિજયકુંવરબા સાહેબે આ કાર્યમાં સાથ સહકાર આપનારા તમામ લોકો, સંસ્થાઓનો અભાર માની મોરબીવાસીઓ પ્રત્યે તેમના પૂર્વજોનું ઋણ અદા કર્યાની ભાવના વ્યક્ત કરી હતી. તેમજ વાઘ મંદિરની ડોકયુમેન્ટરી ફિલ્મ પણ દર્શાવવામાં આવી હતી.

વાઘ મંદિરમાં મ્યુઝિયમ બનશે
વાઘ મંદિરની રિનોવેશનની કામગીરી સંભાળતા ચેતનભાઇએ જણાવ્યું હતું કે, આ કામગીરી માટે ત્રણ વર્ષનો સમય નિધૉરિત કરવામાં આવ્યો હતો પરંતુ, જેમ જેમ કામ થતું ગયું તેમ તેમ વધુ કામ નીકળતું જતું હતું. હાલ ૯૦ ટકા કામગીરી પૂર્ણ થઇ ગઇ છે. આગામી ૬ માસમાં રિનોવેશનની કામગીરી સંપૂર્ણ પૂરી થઇ જશે. રાજકુમારી મીરાબાપાએ જણાવ્યું હતું કે, આજથી મંદિરમાં પૂજા , પાઠ, આરતી શરૂ થઇ જશે. રિનોવેશન સંપૂgર્ણ પૂર્ણ થયા બાદ મ્યુઝિયમ બનાવવાની કામગીરી હાથ ધરાશે. ત્યારબાદ સંપૂર્ણ વાઘ મંદિર લોકો  માટે ખુલ્લુ મુકાશે.

વાઘ મંદિર ઐતિહાસિક વારસો
ઇ.સ. ૧૯૦૮માં મોરબીના મહારાજા વાઘજી ઠાકોર સાહેબ દ્વારા વાઘ મંદિરનું બાંધકામ શરૂ કરવામાં આવ્યું હતું. ૧૯૨૨માં વાઘજી ઠાકોરનું અવસાન થતાં લખધીરસિંહજી ઠાકોર દ્વારા આ કામ આગળ ધપાવવામાં આવ્યું જે ૧૯૩૫ના અંતમાં પૂર્ણ થયું હતું અને ૧૩ જાન્યુઆરી ૧૯૩૧ના દિવસે અંગ્રેજ સરકાર લોર્ડ વિલિંગ્ડનના હાથે આ રાજવી ઇમારતનું ઉદ્ઘાટન કરવામાં આવ્યું હતું.

સૌજન્ય: દિવ્યભાસ્કર

Posted in ઈતિહાસ, ફરવા લાયક સ્થળો Tagged with: , ,

લીમડાને આવી ગ્યો તાવ
લીમડાના દાદા ક્યે કહી કહી ને થાકી ગ્યો,
જાવ હજી ફાસ્ટફૂડ ખાવ.

ટી-શર્ટ ને જીન્સવાળી માંજરી બિલાડી ક્યે આપણને દૂધ નહીં ફાવે !
પીત્ઝા ને બર્ગરની આખ્ખી આ પેઢીને રોટલી ને શાક ક્યાંથી ભાવે ?
વર્ષોથી બોટલમાં કેદી થઈ સડતા એ પીણાને પીવો ને પાવ.
જાવ હજી ફાસ્ટફૂડ ખાવ.

અપ ટુ ડેટ કાગડા ને કાગડીયું માઈકમાં મંડી પડ્યા છે કાંઈ ગાવા !
કંઈ પણ ભીંજાય નહી એવા ખાબોચીયામાં નીકળી પડ્યા છો તમે ન્હાવા ?
કૂંપળના ગીત લીલા પડતા મૂકીને ગાવ રીમિક્સના ગાણાઓ ગાવ.
જાવ હજી ફાસ્ટફૂડ ખાવ.

કાન એ કંઈ થૂંકવાનો ખૂણો નથી કે નથી પેટ એ કંઈ કોઈનો ઉકરડો,
આપણા આ ચહેરા પર બીજાના નખ્ખ શેના મારીને જાય છે ઉઝરડો ?
માંદા પડવાનું પોસાય કદિ કોઈને’ય સાંભળ્યા છે ડૉક્ટરના ભાવ ?

લીમડાને આવી ગ્યો તાવ
લીમડાના દાદા ક્યે કહી કહી ને થાકી ગ્યો,
જાવ હજી ફાસ્ટફૂડ ખાવ.

– કૃષ્ણ દવે

Posted in ગીત-કવિતા-બાળગીતો-હાલરડાં Tagged with:

Jesaji Vajeer Bhucharmori

જેસાજી વજીરનો પાળિયો

જનમ ભોમ ના જતનની જેને હરદમ વ્હાલી વાત,
એ મેદાને મરનારનું પછી નવખંડ રેહશે નામ..

કે જી બાળ પોઢ્યો જેનો પારણામાં એનો બાપ ધીંગાણે લડે,
ધરમ સાચવવા એ જનેતા એની જઈ ચિતા એ ચડે,
એની ઉઘાડી રાખવા ડેલી, જગદંબા તું આવજે વેહલી,
એની ઉઘાડી રાખવા ડેલી, માતાજી તું આવજે વેહલી,

 

શહીદો ને કોટી કોટી વંદન..

Posted in ઈતિહાસ, દુહા-છંદ, શુરવીરો Tagged with: , ,

Holi 2014

રંગો વિના સંસાર કેટલો સુનો, અદધુરો હોય છે તેની કલ્પના પણ ખુબ જ દુ:ખદાયક છે. જે પરમાત્માએ પ્રકૃતિમાં અગણિત રંગો પુર્યા તેને જ મનુષ્યને રંગોને જોવા માટે અને ઓળખવા માટે અગણિત આંખો આપી અને તેનાથી આનંદિત થઈ શકે તેવી ચેતના પણ પ્રદાન કરી. એ કહેવું મુશ્કેલ છે કે તેને વિવિધ રંગોને જોવા માટે આંખો આપી કે આંખોની રચના બાદ તેના રસ્તા મનને અવર્ણનીય સુખ પહોચાડવા માટે પ્રકૃતિમાં રંગ વેર્યા. આજકાલ સજાવટી કલર બનાવનાર કંપનીઓ અત્યાધુનિક કોમ્પ્યુટરના માધ્યમથી જેટલા રંગ અને શેડસ પોતાના ગ્રાહકને આપી રહી છે કે ભવિષ્યમાં આપશે તેનાથી લાખ ઘણાં લોભામણા કલર તે પરમાત્માએ પોતાની પીંછી દ્વારા પૃથ્વીના દરેક કણ કણમાં ભરી દિધા છે. સંસાર રચનારે કહ્યું કે માણસ ફૂલોમાં, પતંગિયામાં, મોરમાં, સૂરજ-ચંદ્રની સાથે સાથે ડગથી ડગ માંડીને ચાલતાં અને દરેક પળે ચહેરો બદલતાં આકાશના ચિત્તાકર્ષક રંગોમાં, ઈન્દ્રધનુષ્ય વગેરેમાં સૃષ્ટિની રચયિતાની સુંદરતાની ઝલક મેળવી શકે તેને સત્યં શિવં સુંદરમનું જ્ઞાન મેળવવાનો અવસર મળે.

રંગોની અનુભૂતિ કરનાર, ખૂબસુરતીથી આનંદિત થનાર મન ભગવાને માણસને આપ્યું છે. ઘણાં પશુ પક્ષીઓ અલગ અલગ રંગ જોવા અને ઓળખવામાં અસક્ષમ હોય છે. જો કે પશુ પક્ષીઓને જુદા જુદા રંગ, પેટર્ન, ડિઝાઈન, રંગ સંયોજન વગેરે વારસામાં મળે છે. બીજી બાજુ વિડંબના છે કે રંગોથી સૃજીત થનાર સૌદર્યનો પુજારી હોવા છતાં પણ મનુષ્ય જાતે રંગીન મીજાજ તો થઈ શકે છે પણ પોતે રંગીલો નથી થતી શકતો.

તે વધારે અને ઓછો ગોરો હોઈ શકે છે, સાવલો, ઘૌવરર્ણૉ પણ હોઈ શકે છે પરંતુ પતંગિયા જેવા અલૌકિક રંગો નથી મેળવી શકતો. તે પોતાની ચારે બાજુ રંગીન વસ્તુઓ, રંગીન પ્રાણીઓ વગેરેને જોઈ શકે છે અને તેની અંદર પોતે પણ અનુભવી ન શકે તેવી દબાયેલી ઈચ્છા હોય છે પરંતુ તેની આ છટપટાહટ બહાર નથી જોઈ શકાતી.

રંગોની આ અભિલાષા જ્યારે સામાજીક, સામુહિક બની જાય છે તો હોળી આવે છે. રંગોની આરાધનાનો એક અનોખો સામાજીક તહેવાર અસ્તિત્વમાં આવી જાય છે અને લોકો એકબીજાને જુદા જુદા રંગોમાં નાંખી દે છે. ફાગણ રમાય છે, ગુલાલ ઉડાડે છે, રંગ ભરીને એકબીજા પર પીચકારીઓ મારે છે. માણસ પોતાને રંગીન બનાવીને પોતાને પ્રકૃતિની વધારે નજીક અનુભવે છે. માણસ પોતાને રંગીન બનાવીને પોતાને પ્રકૃતિની વધારે નજીક મહેસુસ કરે છે અને તનની સાથે સાથે મનને પણ રંગી લે છે.

સાચા અર્થમાં પ્રકૃતિની સાથે એકરંગ થઈ જવાની કામનાને મૂર્તિરૂપ આપવાનો એક અવસર છે. એક અદ્વિતિય તહેવાર છે હોળી. પહેલાં આપણા દેશની અંદર હોળી અને વસંતોત્સવ ઘણાં દિવસો સુધી ઉજવવામાં આવતો હતો. હોળીની સાથે જોડાયેલ આસુરીવૃત્તિવાળા હિરણ્યકશ્યપના પુત્ર ભક્ત પ્રહલાદ નએ હોળીકાની કથા તો દરેક વ્યક્તિના મનમાં વસેલી છે. પોતાના પરસેવાની કમાણીથી પાકેલ અનાજ પર ખુશી ઉજવતાં ખેડુતો માટે પોતાના આનંદને સાર્વજનિક કરવાનો પણ એક રસ્તો છે. ભારત છે જ ગામડાઓનો દેશ.

રંગોના તહેવારની શરૂઆત દુનિયામાં જો ક્યાયથી થઈ હોય તો તે છે ભારત. સંસારના કયા ખુણામાં જનસામાન્યના આ ખુશનુમા તહેવાર માટે આવા મસ્ત લોકો મળતાં હતાં?

-વેબ દુનિયા

Visit Website:
⇩⇩⇩⇩⇩⇩⇩⇩
https://www.kathiyawadikhamir.com/

Like This Page:
⇩⇩⇩⇩⇩⇩⇩⇩
https://www.facebook.com/kathiyawadikhamir

Posted in તેહવારો